|
Zoals eerder vermeld,
ligt de FM-band tussen de 87,50 en de 108,00 MHz. In
Rusland is er ook een FM-band tussen 65,90 et 74,00 MHz. Enkele radiostations
in de Moskou zijn Love Radio (66,02 MHz), Radio Rossii reg (66,44 MHz),
Radio Maksimum (66,86MHz) Radio Mayak (67,22MHz), Avtoradio (68,00 MHz),...
In Japan is de FM veel ruimer. De FM-band in het land van de rijzende
zon ligt tussen 76,00 et 108,00 MHz.
Ook de plaatsing van de radiozenders wordt anders georganiseerd. In America
bedraagt de spreiding tussen twee radiozenders steeds 0,4 MHz. Enkel in
de grotere steden zoals New York zal men een spreiding gebruiken van 0,2
MHz. Omdat daar ook de frequentieband start op 87,50 MHz zullen enkel
de onpare frequenties worden gebruikt (87,5 - 87,9 - 88,3 - 88,7 - ...).
In andere landen gebruikt men een spreiding van 0,1 MHz. Enkel in Oost
Europa gebruikt men nog een spreiding van 0,05 MHz. Voorbeeld in Armenië
is RFI te Erevan gelegen op 102,25 MHz.
In de Verenigde staten heeft elke
radio een roepnaam van vier letters. Ten westen van de Mississippi
is de eerste letter van een radiostation steeds een "K" (vb.
KBLX 102,90MHz in San Francisco). In het oosten beginnen alle radiostations
met de letter "W" (vb. WBLS 107,50 MHz in New York)
|
|
Omdat
de FM-band een bandbreedte van 20,5 MHz heeft, kan men de radiostations
een grotere bandbreedte geven dan op de andere golflengtes.
Het gevolg is dat men kan bijna CD-kwaliteit kan laten weerklinken. Verder
zijn de zenders relatief goedkoper zijn dan middengolfzenders. Ook de
plaatsing van de antenne is eenvoudiger. Omdat de golflengte een drietal
meter bedraagt zijn de antennes heelwat korter. Belangrijk punt is ook
dat men door middel van de piloottoontechniek in stereo kan uitzenden.
Omdat de grote meerderheid der Belgen nog enkel naar de FM-band luistert,
gaan we ons enkel toespitsen op deze band.
|
|
 In
de jaren 70 en 80 was er aan het begin van de FM-band een "speels repeterend
melodietje" hoorbaar. Velen hebben zich afgevraagd waarvan dit kwam
en wat de bedoeling daarvan was. Het ging om de EuroSignal-dienst,
een analoge semafoondienst van de allereerste generatie. Dit systeem,
ontstaan in 1973, werd gelanceerd door de "Deutsche Telekom". Ook België,
Nederland, Luxemburg en Zwitserland bouwden een netwerk zodat de gebruikers
eveneens konden worden bereikt in deze landen. De eerste generatie semafoon
was een omvangrijk toestel. Het had de grootte van een dik boek. Kostprijs
van het Eurosignal-ontvanger was ongeveer 40.000 BEF (1.000 €)
Tijdens de beginperiode
bestonden de "boodschappen" uit gekleurde lampjes die op het toestel gingen
branden. Bij een tweede generatie waren ook cijferboodschappen mogelijk.
Vier signalen werden uitgezonden op frequenties tussen 87,275 en 87,500
MHz.
 Het
"melodietje" dat men op de FM-band hoorde, ontstond doordat men meerdere
signalen, op de verschillende smalband-frequenties maar dicht bij elkaar,
door elkaar heen hoorde. De toonhoogte van het signaal bepaalde het cijfer
dat werd doorgezonden.
In de jaren 90 besefte men dat
het EuroSignal hopeloos verouderd was. De fabrikanten maakten geen
toestellen meer, er waren steeds problemen met de frequenties en de wisselstukken
voor de zendapparatuur waren nog zeer moeilijk te vinden. Op 12 augustus
1997 heeft Deutsche Telekom AG beslist om de dienst te stoppen op 31 maart
1998. De Duitsers waren toen nog de enigen die deze dienst aanboden. Er
waren toen nog 90.000 gebruikers.
Met dank aan Luc Van Braekel.
Documentatie: stripheld Kuifje werd gebruikt om het systeem te promoten.
|